het parkinson labyrinth

verdwalen in een medische wereld

Ongeveer acht jaar geleden kreeg ik de diagnose. Ik bleek de Ziekte van Parkinson te hebben. 

Ik was naar mijn huisarts gegaan vanwege vage klachten. Ik herinner me nu niet echt goed wat die klachten waren. Wat ik nog weet is dat ik er moeite mee had om gesprekken te volgen terwijl er bijvoorbeeld muziek werd gemaakt en in groepen kon ik gesprekken niet goed volgen. Ik was snel moe en kon niet meer zo ver en zo snel lopen. Mijn vrouw vond dat ik slofte. Wij hielden van lopen en hadden onder andere samen het Pieterpad gelopen, deels met rugzak en tent.

Ik was nogal ontdaan door deze diagnose. De Ziekte van Parkinson zou ongeneeslijk zijn en progressief. Ik was letterlijk een doodlopende weg ingeslagen begreep ik. Nogal schokkend en ongrijpbaar door het ontbreken van verdere toelichting vanuit de huisarts en de neuroloog waar ik naar werd verwezen. Mijn vrouw reageerde aanvankelijk niet zichtbaar op het nieuws. Het kostte haar moeite om het te laten doordringen en waar gaat het over?

wordt vervolgd